15 Temmuz darbe/işgal girişimi üzerinden on yıl geçti. Aradan geçen zaman terör örgütünün çalışma biçimini, karar alma mekanizmasını ve yıllarca inşa ettiği gizli yapıyı da bütün açıklığıyla ortaya çıkardı.
Bugün geriye dönüp bakıldığında görülen tablo, spontane gelişmiş bir kalkışmadan çok daha fazlasıdır. Karşımızda yıllarca sabırla örülmüş, teknolojiyle desteklenmiş, hiyerarşik disiplinle yönetilen ve uluslararası bağlantılarla beslenen profesyonel bir yapı bulunmaktadır.
FETÖ’yü diğer terör örgütlerinden ayıran en önemli özellik de tam olarak budur.
Silahlı unsurlar yalnızca görünen yüzdür. Asıl organizasyon ise görünmeyen tarafta kurulmuştur.
ByLock yalnızca bir mesajlaşma uygulaması değildi
Uzun yıllar ByLock denildiğinde kamuoyunun aklına şifreli haberleşme geldi. Oysa bugün elde edilen veriler bunun çok daha ötesine işaret ediyor.
Sistemde kullanılan kimlik numaralarının rastgele verilmediği, örgüt içindeki konum ve öncelik sırasını yansıttığına ilişkin bulgular, örgütün kendi içerisinde oluşturduğu katı hiyerarşiyi gözler önüne serdi.
İlk kullanıcı gruplarının büyük bölümünün mahrem yapılanmalarda görev alan isimlerden oluşması da dikkat çekici bir ayrıntıdır. Daha sonra tabana yayılan sistemin başlangıçta yalnızca örgütün en kritik kadrolarına açılması, ByLock’un aslında bir haberleşme programından ziyade kapalı bir komuta iletişim ağı olarak tasarlandığını gösteriyor.
Bu tablo, örgüt içerisinde “kim ne kadar önemli” sorusunun cevabını da dijital kayıtlar üzerinden okunabilir hale getirdi.
Darbe kararı bir gecede alınmadı
15 Temmuz gecesi yalnızca son perdeydi.
Yargı dosyaları, sanık ifadeleri ve ortaya çıkan seyahat trafiği incelendiğinde darbe hazırlıklarının aylar boyunca sistematik şekilde yürütüldüğü görülüyor.
Türkiye’de yapılan toplantılarla Pensilvanya arasında kurulan düzenli temas, hazırlık sürecinin merkezi biçimde yönetildiğine ilişkin önemli veriler ortaya koyuyor.
Bir toplantının ardından raporların yurt dışına iletilmesi, ardından yeni talimatların gelmesi ve yeni toplantılar yapılması klasik bir emir-komuta zincirini andırıyor.
Özellikle darbe girişiminden hemen önce gerçekleştirilen yoğun görüşme trafiği, planın son aşamaya kadar ayrıntılı biçimde yönetildiğini gösteriyor.
Bütün bunlar, 15 Temmuz’un kontrolünü kaybetmiş bireysel unsurların değil; disiplinli bir organizasyonun ürünü olduğunu ortaya koymaktadır.
Darbe gecesi yalnızca askerler hareket etmedi
15 Temmuz’a ilişkin en büyük yanılgılardan biri, olayı sadece askeri birliklerin kalkışması olarak değerlendirmektir.
Bugün bilinen bilgiler bunun çok daha geniş bir koordinasyonla yürütüldüğünü gösteriyor.
Emniyet içerisindeki mahrem yapılanmalar…
Bilişim ayağı…
Sivil organizasyonlar…
İletişim ağları…
Yayın kuruluşlarını hedef alan ekipler…
Her biri farklı görevi yerine getiriyor ancak aynı merkezden gelen plana uygun hareket ediyordu.
Bu durum örgütün yıllarca oluşturduğu hücresel yapının kriz anında nasıl eş zamanlı çalıştırıldığını da gösterdi.
Üstelik hazırlık yalnızca darbe gecesiyle sınırlı değildi.
Sonrasına ilişkin psikolojik harekât planlarının da önceden kurgulandığına yönelik ortaya çıkan bilgiler, örgütün yalnızca yönetimi ele geçirmeyi değil; toplumsal algıyı uzun yıllar boyunca şekillendirmeyi de hedeflediğini gösteriyor.
En dikkat çekici fotoğraf ise bugün ortaya çıkıyor
On yıl sonra geriye bakıldığında en çarpıcı görüntü, örgütün üst yönetimi ile tabanı arasındaki hayat farkıdır.
Bir tarafta yıllarca örgüt adına hareket ettikleri için hukuki süreç yaşayan, saklanmak zorunda kalan veya örgüt tarafından yalnız bırakılan insanlar…
Diğer tarafta ise Batı ülkelerinde konforlu yaşam süren, ticaret yapan, aileleriyle güven içinde yaşayan örgüt yöneticileri…
Bu tablo yalnızca örgütsel çözülmenin değil, aynı zamanda FETÖ’nün gerçek karakterinin de özetidir.
Örgüt, sadakati sürekli fedakârlık üzerinden istedi.
Lider kadrosu ise kendi güvenliğini ve ekonomik düzenini her şeyin önünde tuttu.
Yıllarca “hizmet” söylemiyle oluşturulan bağlılık, yönetici kadrolar açısından ayrıcalıklı bir yaşam modeline dönüştü.
15 Temmuz’un asıl dersi
Bugün artık biliyoruz ki modern tehditler yalnızca silahla ortaya çıkmıyor.
Kriptolu haberleşme sistemleri…
Psikolojik operasyonlar…
Dijital propaganda…
Mahrem yapılanmalar…
Finans ağları…
Uluslararası bağlantılar…
Bütün bunlar aynı organizasyonun parçaları olarak kullanılabiliyor.
15 Temmuz’un en önemli mirası da bu gerçeği Türkiye’ye öğretmiş olmasıdır.
Bu nedenle mücadele yalnızca geçmişi hatırlamak değildir.
Devlet kurumlarının, güvenlik birimlerinin ve toplumun hibrit tehditlere karşı sürekli hazırlıklı olması, dijital alanı da milli güvenliğin ayrılmaz bir parçası olarak görmesi artık bir tercih değil, zorunluluktur.
Çünkü 15 Temmuz, yalnızca bastırılmış bir darbe girişimi değil; çözülmüş büyük bir gizli örgüt modelidir.
Ve bu model doğru okunmadığı sürece benzer yöntemlerin farklı aktörler tarafından yeniden denenmeyeceğini kimse garanti edemez.
Yazı Kaynağı: GZT
Comments are closed